ve gidişler en güzelinden

karanlık boşuklarda dönüyorum bir başıma 

bir müzik çalınıyor derken

bulutlar yüklüyor ruhumun acıyan taraflarını

akıtsam gözlerimden

şehirler ıslanır

korkarım

korkarım dudaklara düşmekten 

damla damla

dalgalar ruhuma çarpıyor sonra

bir gece yarısı gibi

sabah da oldu olacak derken

sahi

ne ara deli ve taşkın oldular böyle

ruhumu bıraksam denize

hangi kıyılara vurur

hangi sandallarda sabahlar

şöyle uzatıp ayaklarını 

keyifle

bilmediğim ülkelerde sensiz

korkarım

bırakmasaydın bu gece

nasıl olurduk gökyüzünde

bulutlar çekilip, yerini alır mıydı güneş

yürekler yangın yeri

kül olmaya az kala

insan olduğumuzdan mütevellit

kalkıyoruz inatla

acıyan yanlarımızı topluyoruz sabah yatağımızdan

sahi

güneş olabildiğine yakarken bedenimi

sendeki göçmen kuşlar gitti mi bir bir

kim bilir hangi yazlara dönerler bensiz

yazık

oysa ben kiraz dallarında

oysa ben sımsıcacık günlere 

oysa ben üzüm bağlarında yalınayak

oysa ben çocuk kadın ile elele

ne kadar da istemiştim

çırılçıplak

kulağına

şarkılar fısıldamayı

bir yaz sabaha karşı

denize karşı

dalgaların sert vuruşlarına aldırmadan

olabildiğine ben

olabildiğine kadın yanımla

ve ben seni bir sabaha karşı

değil ki bir, defalarca

yine öpmek istemiştim

en şapşal kadınla

çırılçıplak bedenime

kokunu

tenini sarıyorum

o kadar senim ki

ve şimdi ben bir güz günü sabaha karşı

dalgaların köpüğünde

en tutkulu öpüşmeler için

şarkılar fısıldıyorum

dizelerimde

yazdan kalma anılarla

not:  https://www.youtube.com/watch?v=gnVTrT8aWdk  dinlerken okunması icap eder.

değişik olmak adlı çalışma

değişik olmakla gurur duydum hep

sahi gençliğimde de olabildiğine tuhaf ve değişiktim

insanların davranışlarına anlamlar yüklemekte

insanlar gençliğinin en tatlı ahmaklıklarında deli koşarken,

kucak dolusu kitaplarla yalnızlık yaşamakta

ve sadece hissettiklerimi yazmakta.

ve ben hep değişik bir kadın olarak

var olacağım

var olabildiğimce.

Sen  olmasaydın misal, bir başkası olsaydı da yaşardım. Yaşayası vardı asi ruhumun yeniden yazmak için. Ben ki dört nala koşan yalanlardayım. Ya sen? Bak ben kendime bile bir kere doğruyu hiç söylemedim ki. Aldım kalemi elime, mürekkep akıyor, akıyor yaşanılan yitirilmişlikler ucundan. Ve son damla. Kimse benim kadar sessiz bağıramazdı, biliyorum bilmezsin. Anlamak için çırılçıplak bırakmalısın ruhunu. Haydi toparlan gitme vakti. Kalemimle sana saygılar sunuyoruz ardından. Kusurlu kusursuzlukta yalınayak koşuyorum özgürce. Bahşettiğin dizelerden Minnetler dökülüyor . Bir ara yine gel.

Sonunu bile bile oynadım bu oyunu. Bazen kuralları ezip geçmek gerekir insana, bir gönül boşluğu, bir zaman hatası dedikleri. Kuralları rafa kaldırdım, bir süre. Kaybedeceğimi bilerek düştüm yola, ne de olsa bir yolum vardı elbette. Öyle bir oyun ki oynadığım. Hiç utanmadan, ve hatta utanmaktan bile utanmadan. Sonuca gelelim. Elde var geçmediler, çok alıştım sadece.

Gözlerimi kapadım sımsıkı, önce öpüşündeki incelik değdi dudaklarıma, sonra ruhumu kokusuyla doldurdum. Dalgaların kıyıya vuruşu gibi hırçın bir o kadar da masumdu öpüşü dudaklarının. Ey sevgili dedi şehrin ışıkları, bulutlar çalarken mor ve pembeye, sıcacık oldu kalbimin derinlikleri. Hoş geldin sevgili, nicedir hücrelerimdeki derin boşluklar bir bir o oldu sonra. Ve ben Onunla dolu yeni bir güne merhaba demek üzere, selamladım bütün gezdiğimiz mavileri.

Ağustos 30, 2017