Sen  olmasaydın misal, bir başkası olsaydı da yaşardım. Yaşayası vardı asi ruhumun yeniden yazmak için. Ben ki dört nala koşan yalanlardayım. Ya sen? Bak ben kendime bile bir kere doğruyu hiç söylemedim ki. Aldım kalemi elime, mürekkep akıyor, akıyor yaşanılan yitirilmişlikler ucundan. Ve son damla. Kimse benim kadar sessiz bağıramazdı, biliyorum bilmezsin. Anlamak için çırılçıplak bırakmalısın ruhunu. Haydi toparlan gitme vakti. Kalemimle sana saygılar sunuyoruz ardından. Kusurlu kusursuzlukta yalınayak koşuyorum özgürce. Bahşettiğin dizelerden Minnetler dökülüyor . Bir ara yine gel.