Sen ölme çocuk olur mu?
Sen büyü
Biz ölelim sen sıranı bekle
Bizden önce biryere gitme
Bekle
Bekle bir kirlerimizden arınalım
Biz toprağa karışalım
Ve sonra yeşerelim topraktan
Senin koştuğun bağlar bahçeler açalım
Ama sen çocuk
Sen
Sen sıranı bekle
Bekle

Ben aslinda sana bana bize uzulmedim ki
Ben aslinda sen gittikten sonra ben
Yazamayacagim satirlara uzuldum.

Yeşeren dallarım, açan çiçeklerim yok benim
Öyle bir mevsim ki geldiğin
Dörtbir yanım hazan ,hüzün bahçesi
Şimdi akşamın bir vakti çıkmışsın da işinden eve gidiyormuşsun da
Bir yol tutturmuşsun selvi
Kıskanır gibi bükmüş boynunu sıra meşeler

Öyle rüzigar ki gelip bam telime esen
Susmuş zaman
Susmuş sevgiler

Şimdi akşamın bir vakti çıkmışsın da işinden eve gidiyormuşsun da
Son aşk henüz yaşanmış gibi yorgunmuşsun da
Yolları büyütmüşsün
Oysa arkanı dönsen…

Çiçeklerim yok ki rengarenk
Buram buram sen koksunlar

Yağmurlarım var 
Rüzigarlarım hiddetiyle
Bir de ivedi düşlerim

Görünmem duyulmam ki ben
Arkanda usulca,
Sana vurulmuşum bir rüzgar günü.

Şimdi sımsıkı kapatmışım da gözlerimi
Yüzün çarpar gibi oluyor hayalime
Yoksun 

Yoluma çık yine AŞK

Şimdi sen işinden çıkmışsın da yorgunluğunda yürüyorsun ya yolları
Yüzüne çarpıyor ruhumun sözcükleri
Sensiz çıplak kalmış bir kent gibi utangaç kırılgan ruhum
Hazan hüzün bahçelerime ekmişim SEN’i
Kalbimin en huzursuz köşesinde yokluğun
Suskun gökyüzü

Yolda seni yürümüş
Rüzgarda ezgini söylemişim

Yüreğimde nicedir unutulmuş bir ezgi
Hani şimdi sen akşamın bir vakti çıkmışsın da işinden eve gidiyormuşsun ya 
‘Eve yalnız dönüyorum ben de’

Yolda sen
Rüzgarda ezginle.

Bu sabah hayallerimden, senden kalkmak istemedim epey bir süre

elimde birtek yaşanılan anılarla dolu hayaller kaldığından mıdır bilinmez

gözlerim sımsıkı kapalı iken ulaşabildiğim

bir sağa bir sola döndüm sana

ne güzel kalkmamaktı oysa

ve sonra

işte burda

gözlerimi açıp sensiz bir gün ışığında

yarım kalan ne varsa bardağın dibinde

şerefe hayat

ve senle dolu saçma sapan şu sensizliğe